ارکیده سیاه

سلام مطالبی که در اختیار شما قرار میدم همش زاییده ی ذهن خودمهمطالب من احساسی و تا حدی واقعی ان و سعی میکنم به شیوه ای درستو مناسب مطالب رو ادا کنم تا شما هم لذت ببریدتنها قنونم اینه ، تا نخوندی نظر نذار چون من برای نظر گرفتن نیومدم فقط میخوام دلمو خالی کنمخوش اومدین :)-----------------------------------------------حکایت نوشتن من حکایت اون پیرمردای بازنشستس ! دیدی که گاهی صبح زود به هوای رفتن سرکار زود از خواب پامیشن و واسه این که دیرشون نشه با عجله کاراشونو انجام میدن اما چند لحظه بعد که یادشون میاد سنشون گذشته واسه اینکه خودشونو نشکنن میرن بیرون یه چند دقیقه قدم میزنن و میان !منم مینوسیم چون عادت دارم و یه جورایی نوشتن رو تنها رفیق شفیق خودم میدونم چون نه زخم زبون میزنه و نه ازم خسته میشه !-----------------------------------------------عشق را در دنیایی نمیجویم که دیگر پروانه هایش به جای شمع عاشق چراغ های دود گرفته شهر میشوند-----------------------------------------------خدایا چشمانم را از من بگیر ...خسته شدم از اشکهایی که گاه و بی گاه میریزند و کم آبروی مانده ام را از من میگیرند-----------------------------------------------من بَدَم ! ارکیده سیاه...

دوست داشتنمانند ابر هاییست که هر کداممانبه شکلی زیبا میپنداریمبرای کسی دوست داشتنشاید خود را تا مرز جان دادنبرای آسودگی دیگریرنجاندن استبرای دیگری شایدانتظار برای تمام شدن یک شیفت شبوقتی چند ساعتی بیشتر تا صبح نمانده استبرای دیگری بافتن موهای سیاه و دلبرابرای کسی تحمل تمام زبان تلخی های یک دیوانهخط آخر :برای مادوست داشتنساده استتو باشمندوستت خواهم داشت ... ارکیده سیاه...

به یغمای شب رفته را

شفق صبح

امیدیست نو

برای حیاتی که

تاریکی

در تار و پودش رخنه کرده

اسیر زمستان را

شمعی کوچک

جان دوباره میدهد

از کولاک بیمهری های هر روزه

لبخندی

میتواند ممد حیاتی باشد

که بی مهری ها

رو زوالش میکشد

خط آخر :

مهرت

تنها مرهم شبهای تاریک و سردیست

که تا صبح

کابوس میشدند

ارکیده سیاه...